அலங்காரமும் கொலுசும்

நைட்டி அணிந்து வேலை செய்யத் தொடங்கிய சில நாட்களிலேயே கார்த்திக்கிற்கு அந்த உடையில் ஒரு சௌகரியம் உருவாகத் தொடங்கியிருந்தது. ஆனால் மாலினியின் பார்வையில் அவன் இன்னும் முழுமையாக ஒரு பெண்ணாக மாறவில்லை. அவனது விரிந்த தலைமுடியும், வெற்று முகமும், ஆணுக்குரிய நடையும் மாலினியைத் திருப்திப்படுத்தவில்லை.

அன்று காலை கார்த்திக் வழக்கம் போல நைட்டியுடன் ஹாலைக் கூட்டிப் பெருக்கிக் கொண்டிருந்தான். மாலினி அவனை உற்றுப் பார்த்தபடி சோபாவில் அமர்ந்திருந்தார்.

"கார்த்திக், இங்க வா..." என்று அழைத்தார்.

கார்த்திக் கையில் இருந்த பெருக்கமாற்றை வைத்துவிட்டு, கூச்சத்துடன் அவர் அருகே வந்து நின்றான். "என்ன மேடம்?"

"தலையில முடி கலைஞ்சு போய் முகம் முழுக்க விழுறதைப் பாரு. ஒரு பொண்ணு இருந்தா தலைமுடியைக் கலைச்சுப் போட்டுட்டு வேலை செய்வாளா? அப்புறம் உன் கால்ல அந்த ஆம்பள செருப்பு வேற... பார்க்கவே நல்லாயில்லை. உக்காரு இங்க," என்று எதிரில் இருந்த நாற்காலியைக் காட்டினார்.

கார்த்திக் அமைதியாக நாற்காலியில் அமர்ந்தான். மாலினி உள்ளே சென்று ஒரு சீப்பு, சில பிளாஸ்டிக் பூக்கள், மற்றும் ஒரு ஜோடி வெள்ளிக் கொலுசுகளை எடுத்துக்கொண்டு வந்தார்.

கார்த்திக் அந்த கொலுசுகளைப் பார்த்ததும் திடுக்கிட்டான். "மேடம்... இதெல்லாம் எதுக்கு?"

"பேசாம இரு," என்று அதிகாரமாகச் சொன்ன மாலினி, கார்த்திக்கின் பின்னால் நின்று அவனது நீண்ட தலைமுடியை மெதுவாகச் சீவத் தொடங்கினார். மாலினியின் கைகள் அவனது தலைமுடியில் பட்டபோது, கார்த்திக்கிற்குள் ஒரு புதுவிதமான சிலிர்ப்பு பரவியது. முடியை நன்றாகச் சீவி, அதை ஒரு கொண்டையாக முடிந்து, அதில் அழகிய வாசனை பூக்களைச் சூட்டினார்.

பூக்களின் நறுமணம் கார்த்திக்கின் நாசியை நிறைத்தது.

அடுத்து, மாலினி கார்த்திக்கின் காலடி அருகில் அமர்ந்தார். கார்த்திக் பதறிப்போய், "மேடம்... நீங்க போய் என் கால்ல..." என்று காலை பின்னுக்கு இழுக்க முயன்றான்.

"சும்மா இரு கார்த்திக்! கை கால ஆட்டாம இரு," என்று மாலினியின் குரல் கண்டிப்புடன் ஒலித்தது.

அவனது வலது காலைத் தன் மடியில் வைத்து, மெல்லிய வெள்ளிக் கொலுசை அவனது கணுக்காலில் மாட்டிவிட்டார். கொலுசின் மணிச் சத்தம் அந்த அறையில் 'ஜில்... ஜில்...' என மெலிதாக ஒலித்தது. அதேபோல இடது காலிலும் கொலுசை மாட்டிவிட்டார்.

"இப்போ எந்திரிச்சு நடந்து காட்டு," என்றார் மாலினி.

கார்த்திக் மெதுவாக எழுந்தான். கால்களை எடுத்து வைக்கும்போதெல்லாம் கொலுசுகள் 'ஜில் ஜில்' எனச் சத்தமிட்டன. தலைமுடியில் பூக்களின் பாரமும் நறுமணமும் அவனுக்கு ஒரு விசித்திரமான உணர்வைக் கொடுத்தன.

"கார்த்திக், அப்படி ஆம்பள மாதிரி எட்டடிச்சு நடக்கக் கூடாது. கொலுசு சத்தம் மெலிசா கேட்கணும். குட்டி குட்டி அடியா, இடுப்பை மெல்ல அசைச்சு நட," என்று மாலினி அவனது நடையைத் திருத்தினார்.

கார்த்திக் மாலினி சொன்னது போலக் குட்டி குட்டி அடியாக எடுத்து வைத்து நடந்தான். கொலுசின் சத்தமும், நைட்டியின் உராய்வும் அவனுக்குள் இதுவரை அறியாத ஒரு பெண்மையின் பரவசத்தைத் தந்தன. கண்ணாடியில் தன் பிம்பத்தைப் பார்த்தான். தலையில் பூ, கணுக்காலில் கொலுசுடன் நிற்கும் தன் உருவம் அவனுக்குள்ளேயே ஒரு லைட்டான வெட்கத்தை வரவழைத்தது.

"இப்போதான் பார்க்க ஒரு நல்ல பொண்ணு மாதிரி இருக்கு. இந்த கொலுசு சத்தம் எனக்குக் கேட்டுட்டே இருக்கணும். நீ வேலை செய்யும்போது கொலுசு சத்தம் நின்னது... அப்புறம் எனக்குக் கோபம் வரும், பார்த்துக்க!" என்று மாலினி சிரித்தபடியே எச்சரித்தார்.

கார்த்திக் தன் கைகளால் நைட்டியைச் சற்று தூக்கிப் பிடித்தபடி, கொலுசு சத்தத்துடன் சமையலறைக்குச் சென்றான். அவனது மனதிற்குள் ஆண்மை என்ற பிடிவாதம் மெல்ல மெல்லக் கரைந்து, மாலினியின் விருப்பத்திற்கு ஏற்ப மாறுவதில் ஒரு சுகமான திருப்தி ஏற்படத் தொடங்கியிருந்தது.

அடுத்த பகுதி: கார்த்திக்கிற்கு முக ஒப்பனை (Makeup) செய்து, அவனுக்குப் புதிய பெண் பெயர் வைக்கும் அந்த முக்கியத் தருணம். அத்தியாயம் 5 எழுதத் தொடங்கலாமா?