பார்வையின் பரிமாற்றமும் புதிய தவிப்பும்

அன்று மாலை 5 மணி இருக்கும். மாலினி வெளியில் சென்றிருக்க, கார்த்திகா ஹாலில் அமர்ந்து அடுத்த நாளுக்கான மல்லிகைப் பூவைக் கட்டிக் கொண்டிருந்தாள். கை விரல்கள் பழகிய வேகத்தில் பூக்களை முடிச்சிட, காலில் இருந்த கொலுசு மெலிதாக 'ஜில்... ஜில்...' என ஒலித்துக் கொண்டிருந்தது.

திடீரென கதவு தட்டப்படும் சத்தம் கேட்டது. கார்த்திகா எழுந்து சென்று, தன் புடவை முந்தானையைத் தோளில் நேர்த்தியாகச் சரிசெய்து, மார்பை மறைத்துக்கொண்டு கதவைத் திறந்தாள்.

எதிரே தனசேகரின் மகன்—தன்னாட்சியின் மகன் சரவணன் நின்றிருந்தான். உயரமான தோற்றம், கம்பீரமான மீசை, இறுக்கமான சட்டை என அவனைக் கண்டதும் கார்த்திகாவின் நெஞ்சிற்குள் மீண்டும் அதே சிலிர்ப்பு ஓடியது.

"மாலினி மேடம் இருக்காங்களா?" என்று சரவணன் கேட்கும்போதே அவனது கண்கள் கார்த்திகாவை ஆழமாகப் பார்த்தன.

கார்த்திகாவின் கைகள் தானாகவே புடவையின் முந்தானையை இறுக்கிப் பிடித்தன. உடலெங்கும் மஞ்சள் வாசனையும், தலையிலிருந்து மல்லிகைப் பூவின் மணமும் வீச, அவனது நேர்முகப் பார்வையை எதிர்கொள்ள முடியாமல் இயல்பான ஒரு பெண்ணைப் போலக் கண்கள் கீழ்நோக்கிச் சாய்ந்தன.

"மேடம் வெளியே போயிருக்காங்க... வர அரை மணி நேரம் ஆகும்," என்று கார்த்திகா தன் மெல்லிய, ஒடுங்கிய பெண் குரலில் கூறினாள்.

சரவணன் உடனே கிளம்பவில்லை. கதவோரம் சாய்ந்து நின்று, கார்த்திகாவை ஏற இறங்கப் பார்த்தான். அவனது பார்வை கார்த்திகாவின் திரண்ட மார்பகங்களிலும், இடுப்பின் வளைவிலும், காலில் அணிந்திருந்த வெள்ளிக் கொலுசிலும் நிலைத்தது.

"நீதான் பக்கத்து தனலட்சுமி அம்மா ஆத்துலயும் வேலை செஞ்சியா? அவங்க உன்னைப் பத்தி ரொம்பப் பெருமையா சொன்னாங்க... பார்க்கவும் ரொம்ப லட்சணமா இருக்க," என்று சரவணன் லேசான புன்னகையோடு கூறினான்.

அந்தப் பாராட்டும், அவனது ஆண்மையான பார்வையும் கார்த்திகாவிற்குள் இதுவரை அனுபவித்திராத ஒரு புதிய கூச்சத்தையும், அடிவயிற்றில் ஒரு விசித்திரமான தவிப்பையும் ஏற்படுத்தின. உடலின் பாகங்கள் பெண்ணாக மாறத் தொடங்கிய நிலையில், ஒரு ஆணின் இந்த ரசனைப் பார்வை அவளுக்குள் ஒரு புதுவிதக் கிளர்ச்சியைத் தந்தது.

"இ... இல்லைங்க... மேடம் சொன்ன வேலையைத்தான் செய்யறேன்," என்று திக்கியபடி, தன் இடுப்பு மடிப்புகளைச் சரிசெய்தாள்.

"சரி, மேடம் வந்ததும் நான் வந்துட்டுப் போனேன்னு சொல்லு," என்று சொல்லிவிட்டுச் சரவணன் மெல்லப் படிகளில் இறங்கிச் சென்றான். அவன் செல்லும் வரை அவனது முதுகைப் பார்த்தபடி நின்ற கார்த்திகா, கதவை மூடிவிட்டுத் தன் நெஞ்சில் கை வைத்தாள். இதயத் துடிப்பு சீரற்று வேகமாக அடித்துக் கொண்டிருந்தது.

கண்ணாடியின் முன் போய் நின்றாள். சிவந்த முகமும், மல்லிகைப் பூவும், நெற்றிப் பொட்டும், உடலின் பெண்மை வளைவுகளும் அவளுக்குத் தெளிவாகத் தெரிந்தன. தான் ஒரு ஆண் என்ற நினைப்பே அவளது மனதிலிருந்து அறவே அழிந்துவிட்டதை உணர்ந்தாள். சரவணனின் பார்வை தந்த அந்தத் தவிப்பு, இனி தன் வாழ்க்கை இந்தச் சமூகத்தில் ஒரு பெண்ணாக மட்டுமே நகரப் போகிறது என்பதை அவளுக்கு ஆழமாக உணர்த்தியது.