வெளி உலகப் பார்வையும் முழுமையான சரணடைதலும்

நாட்கள் நகர நகர, கார்த்திக்கின் பழைய வாழ்க்கை ஒரு கனவைப் போல மறைந்து போனது. தினமும் காலையில் எழுந்து குளித்து, பாவாடை மற்றும் பிரா அணிந்து, அதன்மேல் மென்மையான நைட்டியை உடுத்துவது அவனுக்கு இயல்பான ஒன்றாகிவிட்டது. மாலினி சொன்னபடியே தினமும் 10 முழ மல்லிகைப் பூவை தன் கைகளாலேயே கட்டி, தலை நிறையச் சூடிக் கொள்வதும், மார்பை மறைத்து ஷால் போடுவதும் அவனது தினசரி வழக்கமாக மாறியது.

அன்று மதியம் 1 மணி இருக்கும். கார்த்திகா சமையலறையில் மதிய உணவைச் சமைத்து முடித்துவிட்டு, ஹாலைப் பெருக்கிக் கொண்டிருந்தாள்.

திடீரென வீட்டின் அழைப்பு மணி (Calling Bell) பலமாக ஒலித்தது.

கார்த்திகா அதிர்ச்சியில் உறைந்து போனாள். இதுவரை கதவு மூடப்பட்ட வீட்டிற்குள் மட்டுமே இந்த ஆடை மாற்றங்கள் நடந்து வந்தன. வெளி ஆட்கள் யாராவது வந்து தங்களைப் பார்த்துவிடுவார்களோ என்ற பயத்தில், கையில் இருந்த பெருக்கமாற்றை அப்படியே போட்டுவிட்டுச் சமையலறைக்குள் ஓடி ஒளிய முயன்றாள்.

"கார்த்திகா, நில்!" என்று சோபாவில் அமர்ந்திருந்த மாலினியின் கம்பீரமான குரல் கேட்டது.

கார்த்திகா பயத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தாள். "மேடம்... வெளியே யாரோ வந்து இருக்காங்க... நான் உள்ள போயிடுறேன்..."

"எதுக்கு ஓடுற? கதவைத் திறந்து யாருன்னு பாரு," என்றார் மாலினி அமைதியாக.

"மேடம்! நான் இந்த கோலத்துல வெளியே போனா... யாராவது பார்த்துட்டா என்ன நினைப்பாங்க?" கார்த்திகாவின் குரல் நடுக்கத்தில் தடுமாறியது.

மாலினி எழுந்து அவளுக்கு அருகே வந்தார். அவளது ஷாலைச் சரிசெய்து, தோள்களைத் தட்டிக்கொடுத்தார். "பயப்படாதே. உன்னை யாரும் கார்த்திக்னு கண்டுபிடிக்க முடியாது. தலை நிறையப் பூ, கொலுசு, பொட்டுனு நீ பார்க்க அசல் பொண்ணு மாதிரியே இருக்க. போய் கதவைத் திற."

மாலினியின் உறுதியான பார்வையும் கட்டளையும் கார்த்திகாவிற்கு வேறு வழியைத் தரவில்லை. நெஞ்சு படபடவென அடித்துக் கொள்ள, அடிமேல் அடி வைத்துச் சென்று கதவைத் திறந்தாள். கொலுசு சத்தம் 'ஜில்... ஜில்...' என மெலிதாக ஒலித்தது.

கதவுக்கு வெளியே பக்கத்து வீட்டுத் தனலட்சுமி அம்மாள் நின்றிருந்தார்.

கார்த்திகா பயத்தில் தலைகுனிந்து, ஷாலைப் பலமாகப் பற்றிப் பிடித்துக்கொண்டாள். 'இவர் நம்மைக் கண்டுபிடித்து விடுவாரோ?' என்ற பயத்தில் அவளது உடலே நடுங்கியது.

ஆனால், தனலட்சுமி அம்மாள் கார்த்திகாவை ஏற இறங்கப் பார்த்துவிட்டு, புன்னகையுடன், "என்ன மாலினி, புதுசா வேலைக்கு ஆள் வச்சிருக்கியா? பார்க்கவே ரொம்ப லட்சணமா, அடக்க ஒடுக்கமா இருக்கா... உன் பேரு என்னம்மா?" என்று கார்த்திகாவைப் பார்த்துக் கேட்டார்.

கார்த்திகாவிற்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. ஒரு பெண்மணி தன்னை முற்றிலும் ஒரு பெண்ணாகவே நம்பிவிட்டாரே என்பதை அவளால் நம்ப முடியவில்லை.

மாலினி சிரித்துக்கொண்டே முன்னே வந்தார். "ஆமாக்கா... இவ பேரு கார்த்திகா. சொந்த ஊர்ல இருந்து வேலைக்கு வந்துருக்கா. சமையல், வீட்டு வேலை எல்லாம் ரொம்பச் சுத்தமா பண்ணுவா."

"ரொம்ப நல்லது மாலினி. இந்த மாதிரி நல்ல பொண்ணு வேலைக்குக் கிடைக்கிறது கஷ்டம்," என்று கூறிவிட்டு தனலட்சுமி அம்மாள் தான் கொண்டுவந்த பொருளைக் கொடுத்துவிட்டுச் சென்றார்.

கதவை மூடியதும் கார்த்திகா ஒரு பெரிய பெருமூச்சை விட்டாள். அவளது முகம் பயத்திலிருந்து மெல்ல ஆச்சரியத்திற்கும் கூச்சத்திற்கும் மாறியது.

மாலினி அவளைப் பார்த்துப் பெருமையுடன் சிரித்தார். "பார்த்தியா? நான் சொன்னேன்ல... உன்னை யாருமே ஆண்னு நினைக்க மாட்டாங்க. நீ இப்போ முழுமையான கார்த்திகா!"

கண்ணாடி முன்னால் போய் நின்றாள் கார்த்திகா. தலைநிறைய மல்லிகைப் பூ, காதுகளில் கம்மல், நெற்றியில் பொட்டு, காலில் கொலுசு, உடலை மறைத்த நைட்டி மற்றும் ஷாலுடன் நிற்கும் தன்னைப் பார்த்தபோது, அவளுக்குள் இருந்த கடைசி ஆண்மை உணர்வும் கரைந்து போனது.

வெளி உலகமே தன்னை ஒரு பெண்ணாக ஏற்றுக்கொண்ட பிறகு, இனி பழைய கார்த்திக்காக மாற வேண்டிய அவசியமே இல்லை என்பதை அவள் உணர்ந்தாள். மாலினியின் அதிகாரத்திற்கும், தன் புதிய பெண்மை அடையாளத்திற்கும் முழு மனதுடன் தன்னை அர்ப்பணித்துக் கொண்டாள் கார்த்திகா.