முதல் மாற்றம் - நைட்டி

மறுநாள் காலை 6 மணிக்கெல்லாம் மாலினி கதவைத் தட்டும் சத்தம் கேட்டு கார்த்திக் திடுக்கிட்டு எழுந்தான். அவசர அவசரமாகக் கதவைத் திறந்தான்.

எதிரே நின்றிருந்த மாலினியின் கையில் மடித்து வைக்கப்பட்ட ஒரு நைட்டி (Nighty) இருந்தது. அடர் நீல நிறத்தில், பூ போட்ட பருத்தி நைட்டி அது.

கார்த்திக் குழப்பத்துடன் மாலினியைப் பார்த்தான். "மேடம்... இது?"

மாலினி எந்தவிதத் தயக்கமும் இன்றி அந்த நைட்டியை அவனிடம் நீட்டினார். "இதைப் போட்டுட்டு வேலை செய்யத் தொடங்கு கார்த்திக்."

கார்த்திக்கின் கண்கள் ஆச்சரியத்திலும் அதிர்ச்சியிலும் விரிந்தன. "மேடம்! இது... இது பொண்ணுங்க போடுற நைட்டி மேடம்! நான் எப்படி இதை..."

"ஏன் போடக் கூடாது?" மாலினியின் குரலில் கம்பீரம் கூடியது. "நேத்து நீ அந்த ஆம்பள சட்டையைப் போட்டுட்டு வேலை செஞ்சப்போ எவ்வளவு கஷ்டப்பட்டாய்னு பார்த்தேன். குனிஞ்சு நிமிர்ந்து பெருக்கும்போது சட்டை கழண்டு வருது, வியர்வை சிந்துது. இந்த நைட்டி உனக்கு ஃப்ரீயா இருக்கும். வேலை செய்ய வசதியா இருக்கும்."

"இல்லை மேடம்... நான் ஒரு ஆம்பளை. நான் எப்படி பொண்ணு உடுப்பைப் போட்டுக்கிறது? தெருவுல யாராவது பார்த்தா என்ன நினைப்பாங்க?" கார்த்திக் தயங்கித் தயங்கிப் பின்வாங்கினான்.

மாலினி நைச்சியமாக அவனுக்கு அருகே வந்தார். "கார்த்திக், நீ ஒன்னும் வெளியே போகப் போறதில்லை. இந்த வீட்டுக்குள்ளதானே வேலை செய்யப் போற? கதவை மூடிட்டா வெளியே யாராவது பார்க்கப் போறாங்களா? அதுமட்டுமில்லாம, உனக்குத் தங்குறதுக்கு இடமும், சாப்பாடும் ஃப்ரீயா தர்றேன். நான் சொல்றதைச் செய்றதுதானே உனக்கு நல்லது? இல்லைன்னா..."

மாலினி பேச்சை நிறுத்தினார். அந்த 'இல்லைன்னா' என்ற வார்த்தைக்குள் இருந்த மிரட்டல் கார்த்திக்கிற்குத் தெளிவாகப் புரிந்தது. இப்படியே வெளியேற்றப்பட்டால் தெருவில் நிற்க வேண்டியதுதான்.

வேறு வழியின்றி, நடுங்கும் கைகளுடன் அந்த நைட்டியை வாங்கிக்கொண்டான்.

"சீக்கிரம் போட்டுட்டு மேல வா..." என்று கூறிவிட்டு மாலினி மேலே சென்றுவிட்டார்.

கார்த்திக் தன் அறையின் கதவை மூடினான். கையில் இருந்த நைட்டியைப் பார்த்தான். மென்மையான துணி. லேசான ரோஜா பூக்களின் வாசம் அதில் வீசியது.

தன் சட்டை மற்றும் பேண்ட்டைக் கழற்றிவிட்டு, வாழ்க்கையில் முதன்முதலாக ஒரு பெண் ஆடையை உடம்பில் நுழைத்தான். நைட்டி அவனது தோள்களிலிருந்து நழுவி, கணுக்கால் வரை நீண்டது. நைட்டியின் மென்மை அவனது தோலில் பட்டபோது, அவனுக்குள் ஒரு விசித்திரமான, இதுவரை உணராத கூச்சமும் சிலிர்ப்பும் ஏற்பட்டது.

கண்ணாடியின் முன்னால் போய் நின்றான்.

கண்ணாடியில் தெரிந்த உருவம் அவனுக்குப் புதிதாக இருந்தது. ஒல்லியான உடலமைப்பு, நீண்ட முகம் கொண்ட அவனுக்கு அந்த நைட்டி வியக்கத்தக்க வகையில் பொருந்தியிருந்தது. தன் கைகளால் நைட்டியின் விளிம்பைப் பிடித்துப் பார்த்தான். மனதிற்குள் ஏதோ ஒரு சிறு பரவசம் முளைப்பதை அவனால் தடுக்க முடியவில்லை.

கதவைத் திறந்துகொண்டு, கூச்சத்துடன் மெல்ல அடிமேல் அடி வைத்து மாலினியின் வீட்டிற்குச் சென்றான்.

மாலினி ஹாலில் அமர்ந்து செய்தித்தாள் படித்துக்கொண்டிருந்தார். கார்த்திக் நடந்து வரும் சத்தம் கேட்டு நிமிர்ந்து பார்த்தார். நைட்டியில், தலையைக் குனிந்தபடி, கூச்சத்துடன் நிற்கும் கார்த்திக்கைப் பார்த்ததும் மாலினியின் கண்களில் ஒரு வெற்றிப் புன்னகை அரும்பியது.

"பாத்தியா! எவ்வளவு அழகா, லட்சணமா இருக்க? உனக்கு இந்த நைட்டி எவ்வளவு பொருந்துது தெரியுமா?" என்றார் மாலினி.

கார்த்திக் முக சிவந்து, "மேடம்... ரொம்ப கூச்சமா இருக்கு மேடம்..." என்றான்.

"கூச்சப்படக் கூடாது கார்த்திக். இப்போ நீ இந்த வீட்டோட பொண்ணு மாதிரி. வா, சமையலறைக்கு வந்து பாத்திரம் கழுவத் தொடங்கு," என்று மாலினி கட்டளையிட்டார்.

கார்த்திக் சமையலறைக்குச் சென்று பாத்திரங்களைக் கழுவத் தொடங்கினான். குனிந்து பாத்திரம் கழுவும்போது, நைட்டியின் தளர்வான துணி அவனது கால்களில் உரசிக் கொண்டே இருந்தது.

ஆரம்பத்தில் கூச்சமாக இருந்தாலும், போகப் போக அந்த மென்மையான ஆடை அவனுக்கு ஒருவித சுகமான உணர்வைக் கொடுத்தது. தான் ஒரு ஆண் என்பதையே மெல்ல மெல்ல மறந்து, அந்த நைட்டியின் சௌகரியத்தில் மூழ்கத் தொடங்கினான்.

ஆனால், மாலினியின் திட்டம் இதோடு நிற்கப் போவதில்லை என்பதை அவன் அறிந்திருக்கவில்லை.