புதிய உடைகளும் அடுத்த கட்டப் பொறுப்பும்

தனலட்சுமி அம்மாள் வந்து சென்ற பிறகு, கார்த்திகாவிற்குத் தான் ஒரு பெண்ணாக வெளி உலகத்தால் முற்றிலும் ஏற்றுக்கொள்ளப்பட்டு விட்டோம் என்ற உணர்வு ஆழமாகப் பதிந்தது. மாலினியின் ஆதிக்கத்திற்கும், இந்த புதிய வாழ்க்கைகக்கும் அவள் முழுமையாகப் பழகத் தொடங்கியிருந்தாள்.

மறுநாள் காலை 10 மணி இருக்கும். கார்த்திகா வழக்கம் போல நைட்டி, தலையில் அடர்த்தியான மல்லிகைப் பூ, காலில் கொலுசு மற்றும் ஷாலுடன் ஹாலில் வேலை செய்து கொண்டிருந்தாள்.

திடீரென வீட்டின் அழைப்பு மணி (Calling Bell) ஒலித்தது.

இம்முறை கார்த்திகா தயங்கவில்லை. மாலினி சோபாவில் அமர்ந்து பார்க்க, தயக்கமின்றிச் சென்று கதவைத் திறந்தாள். வெளியே தனலட்சுமி அம்மாள் நின்றிருந்தார். அவளது கையில் ஒரு பெரிய பை இருந்தது.

கார்த்திகாவைப் பார்த்த தனலட்சுமி அம்மாள் புன்னகைத்துக்கொண்டே உள்ளே வந்தார். "வா மாலினி... நேத்து உன் வீட்டு வேலைக்காரி கார்த்திகாவைப் பார்த்தேன்ல, ரொம்ப அடக்க ஒடுக்கமான பொண்ணா தெரிஞ்சா. அதான் என் வீட்ல சும்மா கிடந்த என் பழைய உடைகள் சிலதை எடுத்துட்டு வந்தேன்."

பையைத் திறந்து டீப்பாய் மீது வைத்தார். அதற்குள் தனலட்சுமி அம்மாள் முன்பு பயன்படுத்திய சில பட்டுப் புடவைகள், நைட்டிகள், பாவாடைகள் மற்றும் உள்ளாடைகள் (Bra) இருந்தன.

"மாலினி, இதெல்லாம் நான் முன்னாடி யூஸ் பண்ணின நல்ல புடவைங்க, நைட்டிங்கதான். இப்போ எனக்குக் கொஞ்சம் டைட் ஆகிடுச்சு. வீட்ல சும்மா வச்சிருக்குறதுக்கு பதிலா, உன் வீட்டு வேலைக்காரி கார்த்திகாவுக்குக் கொடுத்தா அவளுக்குப் பயன்படுமேனு எடுத்துட்டு வந்தேன்," என்றார் தனலட்சுமி அம்மாள்.

மாலினியின் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை அரும்பியது. கார்த்திகாவை ஏற இறங்கப் பார்த்தார். "ரொம்ப சந்தோஷம்க்கா. இவளுக்கும் மாத்திக்கிறதுக்கு உடைகள் தேவைப்பட்டுச்சு. கண்டிப்பா உபயோகமா இருக்கும்."

கார்த்திகா கூச்சத்துடன் தலைகுனிந்து நின்றாள். ஒரு பெண் தன் சொந்த உள்ளாடைகளையும் உடைகளையும் தனக்குக் கொடுப்பதை எண்ணி அவளுக்குள் ஒரு விசித்திரமான வெட்கம் பரவியது.

தனலட்சுமி அம்மாள் மாலினியைப் பார்த்து, "அப்புறம் மாலினி... இன்னொரு முக்கியமான விஷயம். என் வீட்டு வேலைக்காரி சொந்த ஊருக்குப் போயிருக்கா, வர ரெண்டு நாள் ஆகும். எனக்கு உடம்பு சரியில்லை, வீட்டைப் பெருக்கித் துடைச்சு பாத்திரம் கழுவ முடியல. இந்த ரெண்டு நாளைக்கு மட்டும் கார்த்திகாவை என் வீட்டு வேலை செய்ய அனுப்பி வைக்க முடியுமா? நான் அவளுக்குத் தனியா பணமும் தந்துடுறேன்," என்று கேட்டார்.

கார்த்திகா திடுக்கிட்டு மாலினியைப் பார்த்தாள். பக்கத்து வீட்டிற்கு வேலைக்குச் செல்வதா? அங்கேயும் தனலட்சுமி அம்மாள் முன் பெண்ணாகவே நடந்து கொள்ள வேண்டுமே என்ற பதற்றம் தொற்றிக்கொண்டது.

மாலினி சிறிது நேர யோசனைக்குப் பிறகு, கார்த்திகாவைப் பார்த்து அதிகாரப் பார்வையுடன் புன்னகைத்தார். "அதுக்கென்ன அக்கா... தாராளமா வரட்டும். கார்த்திகா ரொம்பச் சுத்தமா வேலை செய்வா. நாளைக்காளையில இருந்து அவ உங்க வீட்டு வேலைக்கும் வருவா," என்று உறுதியளித்தார்.

தனலட்சுமி அம்மாள் சந்தோஷத்துடன் கிளம்பிச் சென்றார். கதவை మూடியதும் மாலினி டீப்பாய் மீது இருந்த பையை எடுத்தார்.

"கேட்டியா கார்த்திகா? தனலட்சுமி அக்காவே உன்னை முழுசா ஒரு பொண்ணுனு நம்பி அவளோட புடவை, நைட்டி, பிரா எல்லாத்தையும் உனக்குக் கொடுத்திருக்கா! நாளைல இருந்து நீ அவங்க வீட்டுக்கும் வேலைக்குப்போகப் போற. அங்கேயும் நீ 'கார்த்திகா'வா மட்டும்தான் நடந்துக்கணும். புரியுதா?" என்றார் மாலினி.

பையிலிருந்த தனலட்சுமி அம்மாளின் உடைகளைத் தொட்டுப் பார்த்த கார்த்திகாவிற்கு, இனி தான் பக்கத்து வீட்டிலும் ஒரு பெண் வேலைக்காரியாகவே வலம் வரப்போகிறோம் என்பதை நினைத்து உடலும் மனதும் ஒடுங்கிப்போனது.