பூச்சூட்டலும் புதிய உரிமையும்

முந்தைய இரவில் மாலினி காட்டிய தீவிரமான ஆதிக்கத்தாலும், கரடுமுரடான நடத்தையாலும் கார்த்திக்கின் உடலும் மனதும் கடுமையான சோர்வில் இருந்தன. உடல் முழுவதும் அசதியும் வலியும் இருந்தாலும், மாலினியின் கோபத்திற்கு ஆளாகக் கூடாது என்ற பயத்தில் காலையிலேயே கஷ்டப்பட்டு எழுந்தான்.

வழக்கம் போல நைட்டி, காலில் கொலுசுடன், மெல்லிய அடியெடுத்து வைத்து மாலினியின் வீட்டிற்கு மேலே சென்றான்.

மாலினி ஹாலில் இருந்த சோபாவில் கம்பீரமாக அமர்ந்து செய்தித்தாள் படித்துக்கொண்டிருந்தார். டீப்பாய் மீது புதிதாக வாங்கப்பட்ட 10 முழம் மல்லிகைப் பூ அடர்ந்த நறுமணத்துடன் வைக்கப்பட்டிருந்தது.

கார்த்திக் நடந்து வரும் கொலுசு சத்தம் கேட்டதும், மாலினி செய்தித்தாளைக் கீழே இறக்கி அவனை ஏற இறங்கப் பார்த்தார். அவனது முகத்தில் இருந்த சோர்வும், கண்களில் இருந்த பணிவும் மாலினியைக் கவரவே செய்தது.

"கார்த்திக், இங்க வா..." என்று மாலினியின் குரல் கம்பீரமாகவும், அதேசமயம் ஒரு புதிய அதிகார உரிமையோடும் ஒலித்தது.

கார்த்திக் மெல்ல நடந்து வந்து அவளது அருகே தலைகுனிந்து நின்றான்.

மாலினி டீப்பாயில் இருந்த மல்லிகைப் பூவை கையில் எடுத்தார். "நேத்து நைட் நடந்த அத்தனைக்கும் அப்புறம், இனி இந்த வீட்ல உனக்கு வேற ஒரு இடம் இருக்கு. இனி நீ சும்மா ஒரு வேலைக்காரன் மட்டும் இல்லை... என் முழுமையான கட்டுப்பாட்டுல இருக்கிறவன். வெளியே நீ ஆணா இருந்தாலும், எனக்குள்ளயும் இந்த வீட்டுக்குள்ளயும் நீ எனக்கு முற்றிலும் அடங்கிப்போனவள்... புரிஞ்சுதா?"

கார்த்திக் பதில் பேசாமல், உடலும் மனதும் ஒடுங்கி நிற்க, மாலினி அவனது தலையிலிருந்த கொண்டையைச் சரிசெய்து, அந்த 10 முழ மல்லிகைப் பூவை அவனது தலை நிறைய அடர்த்தியாகச் சுற்றிச் சூட்டினார். பூவின் கனமும், அதன் அடர்ந்த நறுமணமும் கார்த்திக்கின் முகத்தைச் சூழ்ந்தது.

"இப்போதான் பார்க்க லட்சணமா இருக்கு," என்று மாலினியின் கைகள் அவனது தோள்களைப் பலமாக அழுத்திக் தடவின. "இனி தினமும் இந்த பூ உன் தலையில இருக்கணும். நான் உன்னை எப்படி வச்சுக்கணும்னு நினைக்கிறேனோ, அப்படிதான் நீ இருக்கணும்."

மாலினியின் அந்தப் புதிய உரிமையும், அடர்ந்த மல்லிகைப் பூவின் பாரமும் கார்த்திக்கை மீண்டும் ஒருமுறை தன் நிலையை மறந்து, மாலினியின் முழுமையான ஆதிக்கத்திற்குள் 'கார்த்திகா'வாகச் சரணடைய வைத்தது.