புதிய நிபந்தனையும் தயாரிப்பும்

தனலட்சுமி அம்மாள் கிளம்பிச் சென்ற சில மணி நேரங்களில், மாலினியின் வீட்டிற்கு மீண்டும் வந்தான் கார்த்திகா. மாலை 6 மணி இருக்கும். ஹாலில் மாலினியும் கார்த்திகாவும் பேசிக்கொண்டிருந்தபோது வெளிக்கதவு தட்டப்பட்டது.

கார்த்திகா சென்று கதவைத் திறந்தாள். எதிரே தனலட்சுமி அம்மாள் நின்றிருந்தார். இம்முறை அவளது கையில் ₹2,000 ரொக்கப் பணம் இருந்தது.

உள்ளே வந்த தனலட்சுமி அம்மாள், அந்தப் பணத்தை கார்த்திகாவின் கையில் நீட்டினார். "இந்தா கார்த்திகா... இது உன் ரெண்டு நாள் வேலைக்கான அட்வான்ஸ் சம்பளம். வச்சுக்கோ," என்றார்.

கார்த்திகா கையில் பணத்தை வாங்கி தயக்கத்துடன் மாலினியைப் பார்த்தாள்.

தனலட்சுமி அம்மாள் தொடர்ந்து பேசினார். "அப்புறம் கார்த்திகா... முக்கியமான ஒரு விஷயம் சொல்ல மறந்துட்டேன். நீ என் வீட்டுக்கு வேலைக்கு வரும்போது இந்த மாதிரி நைட்டி போட்டுட்டு வரக்கூடாது. என் மச்சினரும் என் ஆத்துக்காரரும் ரொம்ப ஆச்சாரமானவங்க. நாங்க ஐயங்கார் குடும்பம்! அதனால நைட்டி எல்லாம் போட்டுட்டு வந்தா வீட்ல ஒத்துக்க மாட்டாங்க."

கார்த்திகா குழப்பத்துடன் பார்க்க, தனலட்சுமி அம்மாள் நிபந்தனையை விளக்கினார். "காலையில நல்லா மஞ்சள் தேச்சுக் குளிச்சிட்டு, தலை நிறையப் பூ வச்சுக்கிட்டு, மடிசாரோ அல்லது நல்ல புடவையோ கட்டிட்டுத்தான் வேலைக்கு வரணும். சரிதானே?"

கார்த்திகாவிற்குத் தூக்கி வாரிப்போட்டது. நைட்டியே பெரிய விஷயம், இதில் மஞ்சள் தேச்சுக் குளித்து, புடவை கட்டி வர வேண்டுமா?

தனலட்சுமி அம்மாள் கிளம்பிச் சென்றதும், கார்த்திகா பயத்துடன் மாலினியைப் பார்த்தாள். "மேடம்... எனக்குப் புடவை கட்டவே தெரியாதே மேடம்! அதுவும் ஐயங்கார் ஆத்துல மஞ்சள் பூசி புடவை கட்டிட்டுப் போறதா? என்னால முடியாதே..."

மாலினி லேசாகச் சிரித்துக்கொண்டே அவனது தோளைத் தொட்டார். "பயப்படாதே கார்த்திகா. இரண்டு நாள் தானே? நான் உனக்குப் புடவை கட்டி விடுறேன். மஞ்சள் தேய்க்கிறது, பூ வைக்கிறது எல்லாம் ஒரு பொண்ணுக்கு வழக்கமான விஷயம்தான். நாம பார்த்துச் சமாளிச்சுக்கலாம்."

மாலினி உடனே தனலட்சுமி அம்மாள் கொடுத்துவிட்டுச் சென்ற பையிலிருந்த ஒரு அழகிய பருத்திப் புடவையை (Cotton Saree) வெளியில் எடுத்தார்.

"வா... முதல்ல புடவை உடுத்துறது எப்படினு கத்துக்கோ," என்று கார்த்திகாவை அறைக்கு அழைத்துச் சென்றார்.

பாவாடை, பிரா அணிந்திருந்த கார்த்திகாவிற்கு, மாலினியே தன் கைகளால் புடவையை உடுத்தி, மடிப்புகளைச் (Pleats) சரிசெய்து, தோள்பட்டையில் பின் (Pin) செய்துவிட்டார். புடவையின் முந்தானை அவளது உடலை நேர்த்தியாக மூடியது.

கண்ணாடியின் முன்னால் நின்று பார்த்த கார்த்திகாவிற்குத் தன் பிம்பத்தைப் பார்க்கவே வியப்பாக இருந்தது. அசல் தமிழ்நாட்டுப் பெண் போலவே புடவையில் காட்சியளித்தாள்.

"பாத்தியா! நைட்டியை விட புடவையில நீ எவ்வளவு லட்சணமா இருக்க? நாளைக்குக் காலையில மஞ்சள் பூசி, பூ வச்சு, இந்தப் புடவையில நீ தனலட்சுமி அக்கா வீட்டுக்குப்போகும்போது யாருக்கும் எந்தச் சந்தேகமும் வராது," என்று மாலினி திருப்தியுடன் கூறினார்.

நாளைக் காலை தனலட்சுமி அம்மாளின் வீட்டில் நடக்கப்போகும் புதிய அனுபவத்தை நினைத்து, கார்த்திகாவின் மனதிற்குள் பயமும் கூச்சமும் கலந்த ஒரு புதிய உணர்வு பரவியது.