புதிய நிபந்தனை

மாலினி அவனை ஊடுருவுவது போலப் பார்த்தார். அவளது பார்வையில் இருந்த ஏதோ ஒரு புதிர் கார்த்திக்கிற்குப் புரியவில்லை.

"எனக்கு வாடகை பணமா வரலைனாலும் பரவாயில்லை கார்த்திக். ஆனா, அதுக்கு பதிலா நீ இந்த வீட்டுல வேலை செய்யணும்," என்றார் மாலினி உறுதியான குரலில்.

கார்த்திக் சற்று திகைத்தான். "வீட்டு வேலையா மேடம்? புரியலை..."

"புரியும்படியே சொல்றேன். என் வீட்டுல வேலை செஞ்ச சமையல்காரியும், வீட்டைப் பெருக்குற பொண்ணும் நின்னுட்டாங்க. இப்போ எனக்கு ஆள் தேவை. நீ இந்த அறையில தங்கிட்டே என் வீட்டு வேலைகள் எல்லாவற்றையும் செய்யணும். காலை 6 மணில இருந்து நைட் வரைக்கும் சமையல், பாத்திரம் கழுவுறது, துணி துவைக்கிறது, வீட்டைப் பெருக்குறதுனு எல்லா வேலையும் நீதான் பார்க்கணும். இப்படி செஞ்சா, நான் உன்கிட்ட வாடகை கேட்க மாட்டேன்... மூணு வேளை சாப்பாடும் போட்டுடுறேன்," என்றார்.

கார்த்திக் யோசித்தான். படித்த பட்டதாரி இளைஞன் வீட்டு வேலை செய்வதா என்ற சுயமரியாதை ஒருபுறம் தடுத்தாலும், தங்குவதற்கு இடமும் சாப்பாடும் கிடைக்கும் என்ற நிலை அவனைக் கட்டுப்படுத்தியது. தெருவில் அனாதையாக நிற்பதை விட இது எவ்வளவோ பரவாயில்லை என்று தோன்றியது.

"சரி மேடம்... நான் வேலை செய்யறேன்," என்று தலைகுனிந்தபடி சம்மதித்தான்.

"ம்ம்... நல்லது," என்ற மாலினி, அவனது உடலை ஏற இறங்கப் பார்த்தார். "ஆனா ஒரு முக்கியமான கண்டிஷன் இருக்கு."

"என்ன மேடம்?"

"என் வீட்டு வேலை செய்யும்போது ஒரு பொண்ணு மாதிரி பொறுமையா, அடக்க ஒடுக்கமா நடக்க கத்துக்கணும். வீட்டை சுத்தமா வச்சுக்கணும். நான் சொல்ற பேச்சை தட்டாம கேட்கணும். சரிதானே?"

கார்த்திக் அது ஏதோ சாதாரணமாகச் சொல்லப்பட்ட கண்டிஷன் என்று நினைத்து, "சரி மேடம், நீங்க சொல்றபடியே செய்யறேன்," என்றான்.

"ரொம்ப சந்தோஷம். அப்போ உடனே மேல வீட்டுக்கு வா. ஃபர்ஸ்ட் சமையலறையையும் ஹாலையும் கூட்டி பெருக்கித் துடை. அப்புறம் துவைக்க வேண்டிய துணிகள் நிறைய இருக்கு," என்று கூறிவிட்டு மாலினி மேலே சென்றார்.

கார்த்திக் ஒரு பெருமூச்சோடு மேல் வீட்டிற்குச் சென்றான். மாலினியின் வீடு மிகப்பெரியது. பளிங்குத் தரையும், விலையுயர்ந்த அலங்காரப் பொருட்களும் நிறைந்திருந்தன.

கார்த்திக் கூச்சத்துடன் வீட்டைக் கூட்டத் தொடங்கினான். மாலினி சோபாவில் அமர்ந்து ஒரு கோப்பை காபியைக் குடித்தபடியே அவனது ஒவ்வொரு அசைவையும் கூர்ந்து கவனித்துக்கொண்டிருந்தார்.

"கார்த்திக், அப்படி வேகவேகமா, கரடுமுரடா பெருக்கக் கூடாது. மென்மையா, சாஃப்ட்டா பெருக்கணும். இடுப்பை வளைச்சு, பொறுமையா துடைக்கணும். ஒரு பொண்ணு வேலை செஞ்சா எவ்வளவு நேர்த்தியா இருக்கும்? அதுபோல இருக்கணும்," என்று கண்டிப்புடன் திருத்தினான்.

கார்த்திக் தன் கைகளை மென்மையாக்கி, மாலினி சொன்னது போலவே அடக்கமாக வேலை செய்ய முயன்றான். கைகளை வளைத்து, பார்த்துப் பார்த்துப் பெருக்குவதைக் கண்ட மாலினியின் முகத்தில் ஒரு திருப்தியான புன்னகை மலர்ந்தது.

மதியம் வரை பாத்திரம் கழுவுதல், வீட்டைத் துடைத்தல் என அனைத்து வேலைகளையும் செய்து முடித்தான். அவனது உடலும் கைகளும் சோர்ந்து போயின.

வேலை முடிந்ததும் மாலினி அவனுக்குச் சாப்பாடு போட்டார். கார்த்திக் சாப்பிட்டு முடித்ததும், மாலினி அவனை உற்றுப் பார்த்தார். அவனது தோள்களில் படிந்திருந்த வியர்வையும், அவன் போட்டு வந்திருந்த தளர்வான ஆண் சட்டையும் மாலினிக்குத் திருப்தியளிக்கவில்லை.

"கார்த்திக், இந்த மாதிரி லூஸான ஆம்பள சட்டையைப் போட்டுட்டு வேலை செய்றது பார்க்கவே நல்லாயில்லை. உனக்கும் கஷ்டமா இருக்கும். நாளைல இருந்து இது மாறணும்," என்றார் மாலினி.

கார்த்திக் குழப்பத்துடன் பார்த்தான். மாலினியின் மனதில் ஓடிக்கொண்டிருந்த திட்டம் என்னவென்று அவனுக்கு அப்போது தெரிந்திருக்கவில்லை