சென்னை வருகையும் நெருக்கடியும்

சென்னை நகரின் அலைமோதும் கூட்டத்திற்கு நடுவே, கையில் ஒரு பழைய பையுடன் நின்று கொண்டிருந்தான் கார்த்திக். வயது 25. சொந்த ஊரில் கல்லூரிப் படிப்பை முடித்துவிட்டு, எப்படியாவது ஒரு நல்ல வேலையைக் கண்டுபிடித்துத் தன் குடும்பத்தைக் காப்பாற்ற வேண்டும் என்ற கனவோடு சென்னைக்கு வந்து ஆறு மாதங்கள் ஆகிவிட்டன.

நூற்றுக்கும் மேற்பட்ட நிறுவனங்களுக்கு நேர்முகத் தேர்விற்காகச் சென்றுவிட்டான். ஆனால் "அனுபவம் இல்லை" என்ற ஒரே காரணத்தைக் கூறி ஒவ்வொரு கதவும் அவனது முகத்தில் சாத்தப்பட்டது.

வந்த புதிதில் கையில் வைத்திருந்த சிறு தொகையும் மெல்ல மெல்ல கரைந்து போனது. இப்போது அவனது வங்கிக் கணக்கில் சில நூறுகள் மட்டுமே எஞ்சியிருந்தன.

சென்னை டி.நகரில் உள்ள ஒரு பழைய இரண்டு மாடி வீட்டின் கீழ்த்தளத்தில் சிறிய அறை ஒன்றில் அவன் தங்கியிருந்தான். அந்த வீட்டின் உரிமையாளர் மாலினி. வயது 40. கம்பீரமான தோற்றம், அதிகாரமான பேச்சு, யாரையும் சட்டென்று தன் வசப்படுத்தும் ஆளுமை கொண்ட பெண்மணி. கணவரைப் பிரிந்து தனியாக வாழ்ந்து வந்த அவர், வீட்டின் மேல்தளத்தில் வசித்தார்.

அன்று காலை 9 மணி. கார்த்திக் தன் அறையில் உட்கார்ந்து, கையில் இருந்த கடைசி சில ரூபாய்களை வைத்துக்கொண்டு அடுத்த வேளை உணவிற்கு என்ன செய்வது என்று யோசித்துக்கொண்டிருந்தான்.

திடீரென கதவு பலமாகத் தட்டப்பட்டது.

கார்த்திக் பதற்றத்துடன் சென்று கதவைத் திறந்தான். எதிரே மாலினி நின்றிருந்தார். கையில் வீட்டின் வாடகைப் பதிவேடு. அவளது பார்வையில் ஒருவித அதிகாரமும், கூர்மையும் இருந்தது.

"கார்த்திக்! இந்த மாசம் 5-ஆம் தேதி ஆகிடுச்சு. கடந்த இரண்டு மாசமா வாடகை தராம 'அடுத்த வாரம் தர்றேன், வேலை கிடைச்சுடும்'னு சாக்கு சொல்லிட்டு இருக்க. இப்போ என்ன சொல்ற?" மாலினியின் குரல் கம்பீரமாக ஒலித்தது.

கார்த்திக் தலையைக் குனிந்தபடி, "மேடம்... இன்னும் சில நாட்கள் டைம் கொடுங்க. ஒரு ரெண்டு மூணு இடத்துல இன்டர்வியூ அட்டென்ட் பண்ணியிருக்கேன். கண்டிப்பா வேலை கிடைச்சுடும். கிடைத்ததும் எல்லா பாக்கியையும் சேர்த்துத் தந்துடுறேன் மேடம்," என்று கெஞ்சும் குரலில் கூறினான்.

மாலினி அவனை ஏளனமாகப் பார்த்தார். அவனது ஒல்லியான உடல்வாட்டையும், பயந்து போய் நிற்கும் தோற்றத்தையும் உற்றுப் பார்த்தார்.

"இன்னும் எத்தனை மாசத்துக்குத்தான் இதையே சொல்வ? எனக்குப் பணம் வேணும் கார்த்திக். இல்லைன்னா நீ இன்னைக்கே அறையைக் காலி பண்ணிட்டுப் போகலாம்," என்றார் கண்டிப்புடன்.

"அய்யோ மேடம், தயவுசெஞ்சு அப்படிச் சொல்லாதீங்க. இந்த ஊர்ல எனக்கு யாரையுமே தெரியாது. வெளியில போனா நான் எங்க தங்குவேன்? என்னால தெருவுலதான் நிற்கணும்," கார்த்திக்கின் கண்கள் கலங்கின.

மாலினி சில வினாடிகள் மௌனமாக அவனைப் பார்த்தார். அவளது மனதில் ஏதோ ஒரு யோசனை உதித்தது. கார்த்திக்கின் மென்மையான முக அமைப்பும், அவனது அடக்கமான குணமும் மாலினியின் கவனத்தைக் ஈர்த்தன.

மாலினியின் முகத்தில் ஒரு சிறு புன்னகை அரும்பியது. "சரி, உனக்கு உதவி பண்ண ஒரு வழி இருக்கு. ஆனா, நான் சொல்ற நிபந்தனைக்கு நீ சம்மதிக்கணும்..." என்றார்.

கார்த்திக் நம்பிக்கையுடன் நிமிர்ந்து பார்த்தான். "சொல்லுங்க மேடம்! நீங்க என்ன சொன்னாலும் செய்யறேன்!"

மாலினி கதவைச் சற்றே மூடிவிட்டு, அவனை நோக்கி ஒரு படி முன்னே வந்தார்.